Macho ka ba?

 Intro:

Sabihin nyo na na mahangin ako pero...

Ako! si Dubz... ako ay MACHO in a different way (kikiligin at ngingiti)

First stanza:
Pag sinabing MACHO... madalas tayong nakukulong sa imahe ng isang lalake na may kataasang tinding, matikas na pangangatawan at may mga sagana sa ehersisyong muscle... yung tipong nagmumura yung mga masel at nagpupumiglas palabas ng manggas ng T-shirt at nagsasabing "MASEL AKO!!!"

Chorus:

"Gnun. Sori, mpili lng tlaga en cool tlaga. Bihira ang guy na nasama sa girl sa pagbili kase matagal nga. Ang macho mo nga para skin kanina. Kala nila swit ng bf ko."


Second Stanza:
Una... Text message yan sa'kin ng isang kaibigan/kakilala na sinamahan ko sa isang mall kahapon. Kelangan nyang bumi ng damit para sa isang event na pupuntahan nya sa darating na weekend.

Pangalawa... isinama nya ako kase iba daw ang opinion ng lalake pagdating sa damit na sinosoot ng mga babae. Minsan kahit gustong gusto ng mga babae ang bumili ng damit, kukuha sila ng opinion ng iba kase mahalaga sa kanila yung anung tingin ng iba sa damit na soot nila. Saka... nag volunteer din akong sumama.

Pangatlo... hindi nya ako BF yung saleslady lang ata ang nakaisip nyan. Hahaha wala akong girlfriend.

Third Stanza
Walang kaso sa'kin ang samahan ang kaibigang babae sa pamimili ng damit sa mall. Kase nung college days, madalas akong hatakin sa mall ng isang bespren kong babae [highschool bespren] sa mall para bumili ng damit nya pag nasweldo sya. Kapalit nun, ililibre nya ako sa Tokyo Tokyo bilang pagpapasalamat [iyon talaga yung paboritong parte ko dun eh.] Ewan ko. Since di naman ako naglalalabas ng bahay, magandang pampatay ng oras yun para sa'kin.

Fourth Stanza

Hindi rin unang beses akong napuri sa pagsama sa isang kaibigang babae sa pagsama sa pamimili sa mall. Naalala ko, unang beses kong sinamahan ang isang katrabaho [na itago natin sa pangalang Maine Benitez] sa accessory kiosk ng mall sa Makati. After ilang minuto matapos nya sabihing "Ay teka lang Dubz may titingnan lang ako", at matapos ang ilang "Sorry, Dubz, ha naiinip ka na ba", nagulat ako ng sabihin nya na "Ang bait mo naman... buti 'di ka nahihiya na samahan ako no?"
"Bakit naman?" tanong ko.
"Eh kase... bihira sa lalaki ang sumama sa babae sa pagshopping"

And after nung pag tingin namin ng accessory, nasundan pa yun ng ilang beses sa mga sumunod na buwan. Leopard spots na damit, bag, Neon Green na shirt, varsity jacket, at kung anu-ano pa. Isa siguro sa mga naging dahilan 'to bakit ko sya naging close. I miss this girl so much. I'm willing to do this every day with her :D hehehe

I miss you Maine!

Refrain:

Ang senaryo: Naglalakad kami papuntang Landmark. Kelangan namin makakita ng DILAW na damit, of course, of her choice. Kwentuhan, lakad, pili, kwento, tawa. Inikot namin yung kalahati ng floor para kumuha ng mga nagustuhan nyang damit. Sabi nya sa isang sales lady:
"Miss, pwede bang umikot na muna ako tapos saka ko na lang isusukat lahat?"
"Maximum of two pieces lang ang pwede sa loob ng fitting room." bulong ko sa kanya.
"Edi dadalhin mo."

kinabahan ako.


Bridge:
Bandang huli nakapili siya ng apat na damit. Pumunta kami sa may dressing room. Kinuha ko ang bag nya ang sinukbit sa balikat ko. Dinala nya ang dalawang piraso at pumasok sa isang maliit na parang compound. Pag punta nya sa may pintuan, di pwede ang lalaki dun sa parang maliit na likuan kung san may ilang fitting room na nakalinya [MALAMANG!!!]  kaya andun ako sa may entrance nung likuan sa may corridor ng store naghintay. Lumabas siya ulit at sinabing "Pinayagan ako magdala ng 3 pieces." kinuha nya yung pangatlong damit at naiwan ako sa may corridor na may sukbit na may kalakihang shoulderbag sa kanang balikat at may hawak na damit pang babae sa kanang kamay na NAKAHANGER PA. Medyo nakakahiya ng konti kase nasa gitna ako ng isang floor na puro pangbabae ang damit, may bag, at bitbit na damit pang babae. NAPAKAINAM. Maya-maya...

"Sir!" tawag nung sales lady.

Binibigay nya sa'kin yung damit na dala nya kanina sa loob at pinapakuha daw yung huling damit na nasa akin. Balik na naman ako sa may corridor at tumayo sa parehong pwesto [meron kaseng LCD TV na malapit. Nakikinood ako. So, nakatayo ako may sukbit na bag, at may nakasampay na dilaw na damit sa kanang braso at tinitingnan ako ng mga saleslady na dumadaan at ng mga namimili na karamihan ay... oo, you're right! babae]. Maya maya lumabas na siya. Nakangiti. Nakapag decide na siya kung anung design ang bibilhin. Sinamahan ko siya ulit para isauli ang mga damit na hindi nya napili. Bago tuluyang bilhin ang napiling damit, nagtanong pa sya kung alin ang mas maganda Small or Medium ba. At parang tumakbo ang oras na masusi naming pinagusapan ang advantages at disadvantages kung pipili sya ng small or ng medium. She picked Medium.

Ad lib:

Lumabas kami ng mall na masaya kase parang kwentuhan habang namimili yung settings. Tapos natuwa siya sa'kin dahil sa sinamahan nya ako... nilibre nya ako ng salad sa Wendy's. Hay... sarap. Naaalala ko si high school bespren. Pagkatapos kumain, nagpaalam kami na uuwi na. Naghiwalay kami ng daan at sumakay ako ng bus. Habang bus, nag text ako at nagpasalamat sa salad. Sinabi kong mejo na concious ako kase napatambay ako sa harap ng fitting room tapos meron akong magandang bag at may dala akong damit na pang babae.

anong reply nya??

(Repeat Chorus 2x then fade)


Ako na macho ^_^"

A veintisiete

Pag dumadating ang January, naguumpisa na akong kabahan. Bukod kase sa New Year, andito din kase ang birthday ko. Ito rin pala yung month naospital ako hehehe.

Eksaktong isang taon ng sumulat ako ng isang maliit na note para sa pagpapasalamat sa birthday ko. Wala akong natanggap na regalo --  meron yata 'di ko maalala -- pero kelangan ko magpasalamat sa Kanya sa pagbibigay sa'kin ng isang taon pa ulit para makapagsulat nito. The past year was been so good to me. I retained my job, still have my family intact, healthy, and maganda pa rin naman ang pananaw ko sa buhay. Just seeing my relatives, friends, and people around me healthy, masayang regalo na sa'kin yun. In that note, I never prayed for any material thing. Pero kung bibigyan nyo ako ng DSLR or ng XboX walang alinlangan ko siyang tatanggapin. Kidding.

I'm never used to celebrating the day. Never celebrated it with a clown, balloons, party hats, no. Konting salo-salo lang okay na. Yun siguro yung dahilan kung bakit hindi rin ako na-'kulong' sa imahe na kapag birthday mo... may celebration. Nung highschool days, my highschool bestfriends used to celebrate birthdays with our TROPA Meal #21. Pancit Canton lang, hard boiled egg, and luncheon meat. ayun lang. kuntento na kami. I really want it to be as simple as it can be. Sabi ko nga sa mga ka work ko, "parang ordinaryong araw lang sa'kin yun" although that was really it. Ang kakaiba lang nadadagdagan ako ng taon sa araw na 'to.

It's my hatch day. And... that's it. No promises, no party hats, no clowns.
This day, you can show what you can do for me because it's my birthday...
But I can't promise to do something special for you this day...
Nothing... because I have the chance to do it EVERYDAY.

TARA! at magpakalunod sa pancit canton! Wooh!

*******

Dear Wiseguy,
Salamat sa nakalipas na taon. Oo, replay nanaman yung prayer ko hehehe sorry. Thank you for giving me a productive year. As I venture on my another 365 days -- well, ikaw lang ang nakakaalam -- give me the same courage and a little bit more patience for this everyday life. Please do bless my family, my friends, high school tropa, office mates/friends and all the people I hang out with, with this incoming "everyday".  Bless them po and make them my clue on how to walk this life better as I pleasantly continue trying to be a blessing for them.

I've been experiencing trials and test para mabawasan ang tiwala ko Sa'yo.
Bring it on! di ako natatakot... andyan Ka naman eh. The best Ka kayang kakampi. Game?

Bless me to be a good follower of You. Not my will but Yours be done.

*******

Literary - Informal [minadali para di mawala ang concept hehe]

Wala gaanong tao sa park. Mahangin. Hapon. Maraming bakanteng upuan para sa mga namamasyal. Nagpasya siyang umupo sa isa sa mga iyon para mag isip, mag muni-muni, at makipag-usap. Sa isang batibot
sa may dulo ng isang hugis tatsulok na parke; doon siya umupo.

Utility

"Dubz, di ka pa uwi?" 

nakita pala siya nang isang utility sa building kung san siya nagtatrabaho.

Dubz

"Di pa po. mag emo lang po ako saglit".

Mabilis lang din at nawala sa paligid ang taong 'yon. Mabilis sya lumakad. Ayaw abutan ng traffic.

Halos dalawang taon na din na paulit ulit siyang naglakad sa mga kalye ng lugar na 'to. Naalala din nyang nilibot niya ang buong tatlong sulok ng parkeng 'to sa unang araw nya sa trabaho para makahanap ng mabilis na daan para 'di mahuli. Pero na-late din siya.

Lalaki

"Brad... pwede makisindi?" 

isang lalaki ang lumapit sa batibot.

Dubz

"Di ako nagyo-yosi brad, eh"

Lalaki

"Alam ko. Hehehe joke lang. May lighter ako. Pwede paupo?" 

ngumiti lang si Dubz bilang pagsang-ayon. 'Ang dami dami naman lugar dito... dito pa nag yosi sa tabi ko... adik to' bulong nya sa sarili. Mahangin. May ilang hithit ng sigarilyo ang tumatama sa mukha nya pag nabuga ng usok ang lalaki.

"Uwian mo na?" 

(Sabay hithit ng sigarilyo.)

Dubz

"Ah... oo."

Lalaki

"San na yung mga kasama mo?"

Dubz

"Alin... sino?" 

Lalaki

"Yung mga kasabay mo umuuwi galing trabaho."

Dubz

"Wala na... nalipat ako ng departamento. Di ko na sila kasama. Teka kilala ba kita?" 

Lalaki

"Kilala kita, oo. Pero ikaw 'di mo ako kilala. Dun ka nagtatrabaho di'ba?"

(Sabay turo sa kalapit na building)

Dubz

Oo, pano mo nalaman?

Lalaki

Kase nga kilala kita.

Dubz

Office mate ba kita?

Lalaki

Hindi. Alam ba ng mga office mate mo na nanalo ka ng award sa literary contest nung college ka?

Dubz

Classmate ba kita nung college?

Lalaki

Hindi no, mas matagal pa kitang kilala... hindi lang college.

(Natahimik sila pareho. Tumayo si Dubz at nagpaalam na aalis na pero...)

Lalaki

Pinatingnan mo na ba yang sakit ng dibdib mo? Bakit ba natatakot kang ipatingin yan?

Dubz

Yun ang nakakapagtaka dun. Tama na! sino ka ba pano mo nalaman yan?

Lalaki

Ikaw.

Dubz

Anung Ikaw?

Lalaki

Ako, ikaw. Wag kang magalala ilang minuto na lang aalis na ako. May gusto lang akong mapatunayan sa'yo.

Dubz

Adik ka ba??

Lalaki

Naging mabuti ka bang 'Dubz' nitong nakalipas na taon?

Dubz

Ako sa sarili ko alam ko naging mabuti ako... yata. 'Di ko sure. Pero... Oo!

Lalaki

Gaya ka pa din ng dati. Wag ka mag alala... ako na nagsasabi: naging Maayos kang 'Dubz' nitong taon na 'to.

Dubz

Maayos? hindi mabuti?

Lalaki

Maayos. May nagawa ka ring kabulastugan no. Hind TAYO perpektong tao.

Dubz

Tayo??

Lalaki

Aalis na ako ^_^" Naging mabuti ang nakalipas na taon sa'yo. Ilang oras lang iiwan na kita at ikaw... ikaw mismo na kausap ko, ang gagawa ng panibagong AKO para sa taon na 'to. Subukan mo pang maging mas mabuti sa kung anong ginawa MO sa'kin sa nakalipas na taon, okay?

Dubz

Aalis? babalik ka pa ba?

Lalaki

Hindi na no... lipas na ako. Ilang oras nalang lilipas na yung taon ko. Pag gising mo, panibagong taon na ulit.  Gawin mo lang kung anong pinaniniwalaan nating tama. Ingatan mo lagi sarili mo at wag bibitawan yung mga taong nagiging dahilan ng pag gising mo sa araw-araw.

Dubz

...

Lalaki

Inspired ka no?

Dubz

Oo naman. Si Ver... teka! kung ako ikaw, dapat alam mo yan di'ba?

Lalaki

Hehe, oo naman. Happy birthday.

Dubz

...

Lalaki

Happy birthday sa'tin.

Dubz

Salamat 2011

Lalaki

...

This is a work of fiction. Names, characters, places and incidents either are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or locales or persons, living or dead, is entirely coincidental.

Conversation with Someone Special

(Hmmm... napaka-informal ng paguusap namin. Hehe kase mas komportable akong kinakausap ko Siya ng parang tropa lang... Parang kuya ko lang. Mas nasasabi ko kase lahat pag ganto. Malamang may magsabing mali, pero mas gusto ko ang paraang ganto kesa ang pagdudahan ang mga gawa Nya or ang tuluyang hindi maniwala sa Kanya.)

*******

Kamusta ka na?
Alam ko madalas Mo ako makita kaya hindi ako magtataka kung hindi Mo ako tanungin kung kamusta na ako.
Tagal natin di nag usap ng ganto... kelan nga ba yung huli?
Thanks ha.
Sa lahat.
Sa pagtingin Mo sa'kin sa araw araw :)
Salamat din sa pagtingin sa pamilya ko :)
Patuloy Mo sila bantayan ha...
Si nanay, si tatay... bigyan Mo siya ng sapat ng lakas ng katawan para makapagtrabaho para sa'min.
Si ate, medyo krisis... bigyan Mo siya ng tatag ng loob para malagpasan lahat, saka para sa mga pamangkin ko.
Kay kuya, i-enlight Mo ang isip nya para malaman nya yun responsibilidad bilang ama para sa mga pamangkin ko.
Kay Randy, gabayan Mo siya... sana mahanap nya na yung trabahong gusto nya para makatulong na rin siya sa bahay.
Para sa'kin... hehe patuloy Mo lang akong gawing healthy sa araw araw para magawa ko yung trabaho ko. Hmmm gabayan Mo rin ako kung san ako pupunta. Dito na ba talaga ako, kung hindi 'to para sa'kin,  bigyan Mo ako ng maganda, mahinahon, at kaaya ayang SIGN na may iba pang nakalaan para sa'kin. Ayaw ko iwan yung mga kaibigan ko dito pero Ikaw ang masusunod... hindi ako.
Paki tingnan tingnan na rin yung mga kaibigan ko, at yung mga kasama ko sa trabaho. Gawin Mong mainam na lugar yun para sa araw araw. Saka si ano... alam kong may pinagdaanan siya nitong mga nakaraang araw... pagaanin Mo ang loob nya, please.

Sorry ha... ang demanding ko no? Pansin Mo?
Sorry kase parang sa tuwing nagkakausap tayo, parang laging hiling at request ang conversation natin.
Sorry sa mga kasalanan ko Sa'yo. Oo, alam ko madami... marami Ka pinagbawal noon na trending ngayon... buti na lang hindi ganun kalala yung mga ginagawa ko... good boy pa din ako kahit papano... peace ^_^"
May mga instruction ka para sa institusyon Mo na hindi ko ginagawa sorry, hindi ko nakikitang mas magiging mabuting tao ako kung gagawin ko 'yun. May mga kilala nga ako gumagawa ng bawat ritwal na yun kaso hindi naman ganun kaganda ang rehistro nya sa tao, hindi nya isinasabuhay yung turo mo pag labas nya ng bahay mo. tapos si... Ay! sorry po. ^_^"

Salamat ng madaming madami!
Ilang araw na lang, 29 days na lang, matatapos na naman yung isang taon na pinahiram mo sa'kin. Bibigyan Mo pa ba ako ng kasunod? Hehe joke lang :). Salamat sa nakalipas na taon, Ikaw na ang bahala... Ikaw ang masusunod. Ikaw ang manguna... Ikaw ang nakakaalam sa lahat.

Salamat sa pagkakataon na 'to na tinawag mo ako saglit.
Na miss ko pala na makipag usap sa'yo ng ganto.
Kahit araw-araw Kitang binubulungan, iba pa rin pala pag one-on-one.
Salamat ha... Wiseguy :)


*******

December 29, 2011

Maaga kami pinauwi ng manager namin sa work; wala naman kase talagang ginagawa.
Walang pasok kinabukasan kaya ang awkward ng pakiramdam na uuwi kang tirik pa ang araw sa langit. Mas sanay kase akong umuuwi ng malamig na yung hangin at gabi na, titingalain mo na lang yung buwan at bituin pag walang ulap ulan.

May mga lakad din yung mga kasama ko sa trabaho na hindi pumasok kaya wala talagang schedule na gimik or lakad para sa araw na 'to. Ang boring.

Sumakay ako ng bus pauwi. Napasakay ako sa Aircon bus... lugi... pag sakay ko kase pinapawisan pa din kami. Parang bentilador ang buga ng aircon... maligamgam imbis na malamig.

I decided na bumaba ng Alabang. Naglambing kase si Nanay na ibili ko siya ng kiat-kiat... di ko naman nabili.
Bumaba ako sa isang mall sa Alabang, balak ko magpalamig muna since maaraw pa at pasaway yung bus na nasakyan ko. Paikot-ikot ako sa loob ng mall, paikot-ikot. Wala naman kase akong bibilhin... wala akong pupuntahan. Lahat ng floors ng mall na yun nalibot ko... pagdating sa 4th floor, nakita ko yung chapel. Naglalakad ako sa harap ng chapel... wala talaga akong balak pumasok dun... pero parang hinahatak ako papasok.

Walang kaabog-abog akong umupo... yumuko...

And we talked.

Legend:
:)             = Ngumingiti ako ng literal habang naguusap kami.
^_^"        = Ngumingiti ako labas ipin habang naguusap kami.

Pasko [na naman]

Pag dumating ang October, magsisimula ka na makakita ng mga countdown sa mga TV stations, dyaryo, poster, at sa mga text message na nagbibilang na ng araw bago ang mag pasko. Well, kung marunong kang magbasa, magsulat, mag-type ng internet address, mag internet, at napadpad ka sa website na 'to malamang alam mo kung ano ang araw ng pasko. Hehehe hindi ka na bata para paliwanagan kung ano yung PASKO.

Sabi nila [at taon taon ko naman naririnig] Christmas is a time for giving, it's the time for forgiving. Christmas is for the children. Tama. Kase aminado, naging bata tayong lahat at HALOS lahat ng bata, naranasan mag caroling, at mamasko sa kapitbahay, sa ninong at ninang sa araw na 'to. Ngayon, ako na ang ninong kaya malugod ko ring inaangkin na may mga "pasko" na kelangan pala tlagang "magtago" lalo na nagtatrabaho ka sa isang kompanyang may magandang proyekto pero walang magandang sweldo. 

(Gumagana na naman yung pagka aktibista ko.)

Ito yung oras na dapat masaya ang lahat...

Pero hanggang kailan?

In my 14 to 16 years of age, dun ako nakaramdam ng kakaibang feeling tuwing nagpapasko. Minsan nalulungkot ako pag padating na yung pasko. Pag magpapasko kase, hindi na yung Pasko mismo ang naiisip ko. Naiisip ko agad:

"Walanjo, magtatapos na naman yung isang taon. Anung nagawa ko?"

Iniisip ko kung mag nagawa ba akong mahalagang bagay sa nakalipas na taon; may mga bagay bang pinangako kong gagawin ngayon taon pero 'di ko nagawa, at kung naging worth it ba yung taon na 'yun.

Is this year worth it?

Oo at hindi. Madami akong bagay na gusto gawin nitong mga nakalipas na taon na hindi ko nagawa. Pero may mga nagawa ako na hindi ko na-plano pero naging mabuti ang kinalabasan. [pakiramdam ko meron pero since on the spot ako nagsusulat, wala ako maalala. Isusulat ko pag nag edit ako ulit]

Kaso malapit na naman matapos yung isang taon, na sulit ko ba yung 365 days na yun?

Maraming nagsasaya pag pasko. Sa isang banda kase halos lahat ng mga empleyado sa'tin ay walang pasok sa mga ganitong araw kaya sama sama silang nagse-celebrate nito. Mainam. May mga kilala din akong mga taong hindi nagse-celebrate nito, at may mga tao akong kilala, nakita, at napanood na gustong gusto mag diwang nito kaso 'di pwede.

As I believe, gaya ng Valentine's day, kung anong pinaniniwalaan mong kinagawiang gawin sa mga araw na yun, pwede mo siyang gawin ng mas madalas. Buwanan, lingguhan o araw-araw. Wag nyo lang ako pakiringgan na "Kuya Dubz, pwede ba akong humingi sa'yo ng pamasahe at lunch araw araw?" hahaha pwede ko praktisin ang pasko sa araw-araw pero hindi ako si Santa Claus.

If it's the time for giving, it's not always money and gifts you have to give. If it's the time to be happy and jolly... SMILE. It's not everyday you're happy, yes, but someone is HAPPY because of you. Christmas is a one-day reminder na meron kang tungkuling mag bigay at magpasaya ng kapwa mo sa araw araw. Kung hindi man sa kapwa mo, sa sarili mo. Just be sensitive enough to what you can do to the people around you and yourself. 

Ito yung oras na dapat masaya ang lahat...

Pero hanggang kailan?

Iiwan ko na lang sa mga bata at batang isip ang idea na it's all about gift giving, food, and fun; bata pa kase sila. They deserve the fun all this day, kase pagdating din nila ng 14 or 16 years old, mararamdaman din nila siguro meron na rin silang responsibilidad para sa mga batang susunod sa kanila; na sila naman ang magbigay ng happiness sa mga batang wala pang muwang.

Ito yung oras na dapat masaya ang lahat...

Pero hindi muna para sa lahat ng tao.

This one goes out to the victims of Bagyong Sendong.

I know that the ones who left you will never come back. I pray that in the next 365, bit by bit, we can celebrate the holidays the way we used to be. Stay strong.

Happy Birthday Wiseguy.

Project Random Smile 5: Success!

It started with a poem.
Then with a bookmark.
Another poem.
Another bookmark
then...
the "hatch" day. [ you know, the day when we're hatched ]


I love being random. It's one way or one characteristic na gusto kong matandaan ng tao sa'kin... maging random. Eventually, I found it really amusing and really heartwarming na may napapangiti akong tao out of it. Siguro isa sa mga ultimate satisfaction ko ang mang sorpresa. Sad to say wala akong kapangyarihan gawin to sa lahat ng taong kilala ko. I just feel at a certain time kung sino ang dapat gawan ko ng ganun or yung dapat gawan ng ganun. [don't want to go on details 'bout that.]

And then there was this girl na I planned to surprise on her birthday.
Hehe dalawang buwang pagpaplano and nakalipas -- well, parang 'di naman kase it started out as a dare.

Let the flowers do the talking.

Nahamon akong magbigay ng bulaklak sa isang tao sa araw na yun. Hehehe agad ko naman tinanggap kase hindi ko man siya araw-araw ginagawa, hindi na iba sa'kin ang magbigay nun.

Ang tanong: Kung paano nya tatanggapin at kung tatanggapin ba nya?

Nung una, I wanted to give her a stuffed toy cat. Lagi ko binibigay yun sa mga new acquaintances ko kaso ilang mall ang pinuntahan ko isang gabi after ng work, wala na akong makitang same design and same cat.  Ngayon, naniniwala talaga ako na wala talagang pangyayari na tinatawag na coincidence. Hindi ko alam nung parehong gabing yun pumunta ako sa tindahan ng libro para hanapin yung bagong labas na librong hinahanap ko na sinulat ni Tado. Oo~! si Tado! meron siyang libro nakita ko sa TV nakalimutan ko lang yung title. And then ayun nakita ko yung isang libro na binabasa nya [si bortdey girl]

Makikita ko bang merong ganun dun kung hindi ako pumunta dun? Nakita ko yun pero hindi yun yung hinahanap ko. Coincidence.

Binili ko yung libro ^_^"

Yung flowers na lang problema ko.
Isang araw bago ang big day, nagpapatintero pa yung mga ideya sa isip ko pano ako bibili at dadalhin sa office yung bulaklak. Sorpresa yun so kelangan mas konti ang nakakaalam, mas maganda. Ilang araw na din akong nakaisip ng paraan... 'di ko din nasunod hahaha.

Nakauwi na ako sa lugar namin... inisip ko kase, dito na lang ako sa mall sa may amin bibili para malapit tapos hayaan ko na lang na makita ng lahat pagpasok ko. Kaso, wala akong makitang magandang arrangement na gaya nung nakita ko sa mall na malapit sa office namin. Dalawa, tatlo, apat na mall ang pinuntahan ko wala. Anong solusyon? bumyahe ulit papunta sa mall na malapit sa office HAHAHA para lang akong timang. Kung naisip ko na walang maayos na flower shop dito dapat umalis ako ng maaga... ngayon, nakikipagunahan ako sa oras kase umalis ako pabalik ng Makati sa oras na alam kong yun na yung mga oras na nagsasarado ang mall. Magaling Dubz.

To make the story short, nabili ko yung flowers and hindi siya maliit na package gaya ng inaakala ko HAHAHA. Bumili na din ako ng gift wrap pauwi. Good thing, andun ang kapatid ko at nautusan kong balutin yung libro kapalit ng sampung piso. Magaling Dubz.

And since excited, nauna pa akong nagising kesa sa tunog ng alarm clock ko. Sabi ko kase, kelangan ko pumasok ng maaga para magawa kung yung tamang "set-up". Hindi ko maintindihan kung bakit dun pa ako sinumulang kabahan kung ano ano ang pumasok sa isip ko.

Pano kung meron na siya nung librong binili ko?

Pano kung masira yung bulaklak papunta dun?

Pano kung hindi pala siya tumatanggap ng ganun... at mas preferred nya ang cash?? [hahaha kung mabasa mo 'to joke lang. Pero alam kong hindi mo mababasa 'to]

Tanggapin nya kaya?

7:00 A.M. ang call time namin sa office; yun yung time of work. Gusto ko maaga pumasok kaya dumating ako sa office ng 5:00 A.M. wahahaha sobrang inaantok ako nun buti express yung bus at naalog ako ng unti. Dumating ako sa office kakabukas pa lang at may isa pa lang akong officemate na andun nagulat nga siya sa dala ko. Pero di na ako nag explain ng husto, sinabi ko lang para kanino ^_^" natuwa naman siya. Agad kong kinuha yung scotch tape sa table ng supervisor namin at dumiretso sa loob. Tape dito, Tape doon. Para akong IT staff na akala mo nagkukumpuni ng mga wire sa ilalim ng computer table. In a point, oo. Ayaw ko kase masira ng mga wire yung flowers.

Fast forward.

Isang oras ang lumipas, umupo na ako sa table ko at nagsimulang magdatingan ang mga katrabaho. Lumapit sa'kin yung office mate ko na nadatnan ko. Luminga linga siya sa paligid sabay tanong.

"San na yung flowers?"

"Asa table nya." sabi ko. Tumingin si office mate sa table ni birthday girl pero di nya nakita.

"Asan??" Tanong nya ulit.

Hindi na ako sumagot... napahalakhak ako ng malakas. Effective yung ginawa ko. ^_^"

And then dumating si Maine. Siya yung nag dare na magbigay ako ng flower. Mas excited pa siya sa'kin.

Eto ang plano: Una kong ibibigay ung libro at pabubuksan sa kanya. Bakit?? contingency plan ang kalalabasan ng flowers kung magkataon na meron na siyang kopya nung libro na 'yun. Sayang eh, babawiin ko yung libro tapos hihiramin ko yung part one na nasa kanya  hahaha.

And then she came.

Alam ng buong office na birthday nya. Pero iilan lang kaming may alam ng surpresa. Eto ang tip... kung may plano kayong manorpresa ng tao at naisip nyo na magsabi ng mga sweet na linya, production numbers or declamation kasama ng gift, wag nyo na ituloy. Sa sobrang bilis lang ng moment na pinaghandaan nyo, hindi nyo magagawang magsalita kahit na yung mga bagay na matagal mo nang gustong sabihin.

Binigay ko yung book and she opened it. Dun pa lang solb na ako nung ngumiti siya at nag "thank you". Yun lang yun... kahit dun lang kuntento na ako. Hindi ko pa natatanong kung meron na siyang kopya nung librong binigay ko sa kanya, nakarinig ako ng pamilyar na boses "Meron pa!~" si Maine... hehehe. Thank you at hindi mo na pinatagal ang kaba ko. Gaya ng tip ko, wala na akong nasabi. Balak ko na siya na mismo ang pakukuhanin ko ng nakatago sa ilalim ng desk pero... gentleman ako... [ata...] ako din ang nagbunyag ng sarili kong surpresa.

Masaya... sobrang masaya ako nung oras na 'yun. Sa madaming bagay hehehe. Tinanggap nya yung regalo, Oo; Nagawa ko yung DARE sa'kin, Oo; [Sus, sisiw nga eh] pero higit sa lahat, na satify ko yung need ko na magpasaya ng ibang tao. Para akong adik na nakatikim ng epektos although di ako user at nasabi ko yung message na gusto ko iparating. It's more of a message for my self contentment.

Kahit gaano ka kalungkot, hindi yun dahilan para hindi ka maging masaya ^_^"

having said that, I proved one thing.

My heart jumped in excitement when I got this..  :)

THANK YOU so much for this gift..

The latter words were from her blog.
She never told that to me personally
She will never do ^_^" too shy to.


Wanna say thanks to Maine for this wonderful plan!!! Thanks Thanks.

Flaming Bloody Skies

"It's not the first time I saw the sun setting to the west and the moon rising from the east at the same time. It was a romantic scene for a peaceful afternoon but not on my 27th day of February of this year. Where I view the sun setting cloaked with a smoke from my Big Sister's  burning house. It was colored bloody red and the clear sky give way for the searing crying moon and the stars as her tears. I didn't hear any love song playing but the terrifying cries of men and women thinking where will they be staying tonight. I wanna send some love to my big sister, her husband, and my three beautiful niece... kaya natin to :)"