Macho ka ba?

 Intro:

Sabihin nyo na na mahangin ako pero...

Ako! si Dubz... ako ay MACHO in a different way (kikiligin at ngingiti)

First stanza:
Pag sinabing MACHO... madalas tayong nakukulong sa imahe ng isang lalake na may kataasang tinding, matikas na pangangatawan at may mga sagana sa ehersisyong muscle... yung tipong nagmumura yung mga masel at nagpupumiglas palabas ng manggas ng T-shirt at nagsasabing "MASEL AKO!!!"

Chorus:

"Gnun. Sori, mpili lng tlaga en cool tlaga. Bihira ang guy na nasama sa girl sa pagbili kase matagal nga. Ang macho mo nga para skin kanina. Kala nila swit ng bf ko."


Second Stanza:
Una... Text message yan sa'kin ng isang kaibigan/kakilala na sinamahan ko sa isang mall kahapon. Kelangan nyang bumi ng damit para sa isang event na pupuntahan nya sa darating na weekend.

Pangalawa... isinama nya ako kase iba daw ang opinion ng lalake pagdating sa damit na sinosoot ng mga babae. Minsan kahit gustong gusto ng mga babae ang bumili ng damit, kukuha sila ng opinion ng iba kase mahalaga sa kanila yung anung tingin ng iba sa damit na soot nila. Saka... nag volunteer din akong sumama.

Pangatlo... hindi nya ako BF yung saleslady lang ata ang nakaisip nyan. Hahaha wala akong girlfriend.

Third Stanza
Walang kaso sa'kin ang samahan ang kaibigang babae sa pamimili ng damit sa mall. Kase nung college days, madalas akong hatakin sa mall ng isang bespren kong babae [highschool bespren] sa mall para bumili ng damit nya pag nasweldo sya. Kapalit nun, ililibre nya ako sa Tokyo Tokyo bilang pagpapasalamat [iyon talaga yung paboritong parte ko dun eh.] Ewan ko. Since di naman ako naglalalabas ng bahay, magandang pampatay ng oras yun para sa'kin.

Fourth Stanza

Hindi rin unang beses akong napuri sa pagsama sa isang kaibigang babae sa pagsama sa pamimili sa mall. Naalala ko, unang beses kong sinamahan ang isang katrabaho [na itago natin sa pangalang Maine Benitez] sa accessory kiosk ng mall sa Makati. After ilang minuto matapos nya sabihing "Ay teka lang Dubz may titingnan lang ako", at matapos ang ilang "Sorry, Dubz, ha naiinip ka na ba", nagulat ako ng sabihin nya na "Ang bait mo naman... buti 'di ka nahihiya na samahan ako no?"
"Bakit naman?" tanong ko.
"Eh kase... bihira sa lalaki ang sumama sa babae sa pagshopping"

And after nung pag tingin namin ng accessory, nasundan pa yun ng ilang beses sa mga sumunod na buwan. Leopard spots na damit, bag, Neon Green na shirt, varsity jacket, at kung anu-ano pa. Isa siguro sa mga naging dahilan 'to bakit ko sya naging close. I miss this girl so much. I'm willing to do this every day with her :D hehehe

I miss you Maine!

Refrain:

Ang senaryo: Naglalakad kami papuntang Landmark. Kelangan namin makakita ng DILAW na damit, of course, of her choice. Kwentuhan, lakad, pili, kwento, tawa. Inikot namin yung kalahati ng floor para kumuha ng mga nagustuhan nyang damit. Sabi nya sa isang sales lady:
"Miss, pwede bang umikot na muna ako tapos saka ko na lang isusukat lahat?"
"Maximum of two pieces lang ang pwede sa loob ng fitting room." bulong ko sa kanya.
"Edi dadalhin mo."

kinabahan ako.


Bridge:
Bandang huli nakapili siya ng apat na damit. Pumunta kami sa may dressing room. Kinuha ko ang bag nya ang sinukbit sa balikat ko. Dinala nya ang dalawang piraso at pumasok sa isang maliit na parang compound. Pag punta nya sa may pintuan, di pwede ang lalaki dun sa parang maliit na likuan kung san may ilang fitting room na nakalinya [MALAMANG!!!]  kaya andun ako sa may entrance nung likuan sa may corridor ng store naghintay. Lumabas siya ulit at sinabing "Pinayagan ako magdala ng 3 pieces." kinuha nya yung pangatlong damit at naiwan ako sa may corridor na may sukbit na may kalakihang shoulderbag sa kanang balikat at may hawak na damit pang babae sa kanang kamay na NAKAHANGER PA. Medyo nakakahiya ng konti kase nasa gitna ako ng isang floor na puro pangbabae ang damit, may bag, at bitbit na damit pang babae. NAPAKAINAM. Maya-maya...

"Sir!" tawag nung sales lady.

Binibigay nya sa'kin yung damit na dala nya kanina sa loob at pinapakuha daw yung huling damit na nasa akin. Balik na naman ako sa may corridor at tumayo sa parehong pwesto [meron kaseng LCD TV na malapit. Nakikinood ako. So, nakatayo ako may sukbit na bag, at may nakasampay na dilaw na damit sa kanang braso at tinitingnan ako ng mga saleslady na dumadaan at ng mga namimili na karamihan ay... oo, you're right! babae]. Maya maya lumabas na siya. Nakangiti. Nakapag decide na siya kung anung design ang bibilhin. Sinamahan ko siya ulit para isauli ang mga damit na hindi nya napili. Bago tuluyang bilhin ang napiling damit, nagtanong pa sya kung alin ang mas maganda Small or Medium ba. At parang tumakbo ang oras na masusi naming pinagusapan ang advantages at disadvantages kung pipili sya ng small or ng medium. She picked Medium.

Ad lib:

Lumabas kami ng mall na masaya kase parang kwentuhan habang namimili yung settings. Tapos natuwa siya sa'kin dahil sa sinamahan nya ako... nilibre nya ako ng salad sa Wendy's. Hay... sarap. Naaalala ko si high school bespren. Pagkatapos kumain, nagpaalam kami na uuwi na. Naghiwalay kami ng daan at sumakay ako ng bus. Habang bus, nag text ako at nagpasalamat sa salad. Sinabi kong mejo na concious ako kase napatambay ako sa harap ng fitting room tapos meron akong magandang bag at may dala akong damit na pang babae.

anong reply nya??

(Repeat Chorus 2x then fade)


Ako na macho ^_^"

A veintisiete

Pag dumadating ang January, naguumpisa na akong kabahan. Bukod kase sa New Year, andito din kase ang birthday ko. Ito rin pala yung month naospital ako hehehe.

Eksaktong isang taon ng sumulat ako ng isang maliit na note para sa pagpapasalamat sa birthday ko. Wala akong natanggap na regalo --  meron yata 'di ko maalala -- pero kelangan ko magpasalamat sa Kanya sa pagbibigay sa'kin ng isang taon pa ulit para makapagsulat nito. The past year was been so good to me. I retained my job, still have my family intact, healthy, and maganda pa rin naman ang pananaw ko sa buhay. Just seeing my relatives, friends, and people around me healthy, masayang regalo na sa'kin yun. In that note, I never prayed for any material thing. Pero kung bibigyan nyo ako ng DSLR or ng XboX walang alinlangan ko siyang tatanggapin. Kidding.

I'm never used to celebrating the day. Never celebrated it with a clown, balloons, party hats, no. Konting salo-salo lang okay na. Yun siguro yung dahilan kung bakit hindi rin ako na-'kulong' sa imahe na kapag birthday mo... may celebration. Nung highschool days, my highschool bestfriends used to celebrate birthdays with our TROPA Meal #21. Pancit Canton lang, hard boiled egg, and luncheon meat. ayun lang. kuntento na kami. I really want it to be as simple as it can be. Sabi ko nga sa mga ka work ko, "parang ordinaryong araw lang sa'kin yun" although that was really it. Ang kakaiba lang nadadagdagan ako ng taon sa araw na 'to.

It's my hatch day. And... that's it. No promises, no party hats, no clowns.
This day, you can show what you can do for me because it's my birthday...
But I can't promise to do something special for you this day...
Nothing... because I have the chance to do it EVERYDAY.

TARA! at magpakalunod sa pancit canton! Wooh!

*******

Dear Wiseguy,
Salamat sa nakalipas na taon. Oo, replay nanaman yung prayer ko hehehe sorry. Thank you for giving me a productive year. As I venture on my another 365 days -- well, ikaw lang ang nakakaalam -- give me the same courage and a little bit more patience for this everyday life. Please do bless my family, my friends, high school tropa, office mates/friends and all the people I hang out with, with this incoming "everyday".  Bless them po and make them my clue on how to walk this life better as I pleasantly continue trying to be a blessing for them.

I've been experiencing trials and test para mabawasan ang tiwala ko Sa'yo.
Bring it on! di ako natatakot... andyan Ka naman eh. The best Ka kayang kakampi. Game?

Bless me to be a good follower of You. Not my will but Yours be done.

*******

Literary - Informal [minadali para di mawala ang concept hehe]

Wala gaanong tao sa park. Mahangin. Hapon. Maraming bakanteng upuan para sa mga namamasyal. Nagpasya siyang umupo sa isa sa mga iyon para mag isip, mag muni-muni, at makipag-usap. Sa isang batibot
sa may dulo ng isang hugis tatsulok na parke; doon siya umupo.

Utility

"Dubz, di ka pa uwi?" 

nakita pala siya nang isang utility sa building kung san siya nagtatrabaho.

Dubz

"Di pa po. mag emo lang po ako saglit".

Mabilis lang din at nawala sa paligid ang taong 'yon. Mabilis sya lumakad. Ayaw abutan ng traffic.

Halos dalawang taon na din na paulit ulit siyang naglakad sa mga kalye ng lugar na 'to. Naalala din nyang nilibot niya ang buong tatlong sulok ng parkeng 'to sa unang araw nya sa trabaho para makahanap ng mabilis na daan para 'di mahuli. Pero na-late din siya.

Lalaki

"Brad... pwede makisindi?" 

isang lalaki ang lumapit sa batibot.

Dubz

"Di ako nagyo-yosi brad, eh"

Lalaki

"Alam ko. Hehehe joke lang. May lighter ako. Pwede paupo?" 

ngumiti lang si Dubz bilang pagsang-ayon. 'Ang dami dami naman lugar dito... dito pa nag yosi sa tabi ko... adik to' bulong nya sa sarili. Mahangin. May ilang hithit ng sigarilyo ang tumatama sa mukha nya pag nabuga ng usok ang lalaki.

"Uwian mo na?" 

(Sabay hithit ng sigarilyo.)

Dubz

"Ah... oo."

Lalaki

"San na yung mga kasama mo?"

Dubz

"Alin... sino?" 

Lalaki

"Yung mga kasabay mo umuuwi galing trabaho."

Dubz

"Wala na... nalipat ako ng departamento. Di ko na sila kasama. Teka kilala ba kita?" 

Lalaki

"Kilala kita, oo. Pero ikaw 'di mo ako kilala. Dun ka nagtatrabaho di'ba?"

(Sabay turo sa kalapit na building)

Dubz

Oo, pano mo nalaman?

Lalaki

Kase nga kilala kita.

Dubz

Office mate ba kita?

Lalaki

Hindi. Alam ba ng mga office mate mo na nanalo ka ng award sa literary contest nung college ka?

Dubz

Classmate ba kita nung college?

Lalaki

Hindi no, mas matagal pa kitang kilala... hindi lang college.

(Natahimik sila pareho. Tumayo si Dubz at nagpaalam na aalis na pero...)

Lalaki

Pinatingnan mo na ba yang sakit ng dibdib mo? Bakit ba natatakot kang ipatingin yan?

Dubz

Yun ang nakakapagtaka dun. Tama na! sino ka ba pano mo nalaman yan?

Lalaki

Ikaw.

Dubz

Anung Ikaw?

Lalaki

Ako, ikaw. Wag kang magalala ilang minuto na lang aalis na ako. May gusto lang akong mapatunayan sa'yo.

Dubz

Adik ka ba??

Lalaki

Naging mabuti ka bang 'Dubz' nitong nakalipas na taon?

Dubz

Ako sa sarili ko alam ko naging mabuti ako... yata. 'Di ko sure. Pero... Oo!

Lalaki

Gaya ka pa din ng dati. Wag ka mag alala... ako na nagsasabi: naging Maayos kang 'Dubz' nitong taon na 'to.

Dubz

Maayos? hindi mabuti?

Lalaki

Maayos. May nagawa ka ring kabulastugan no. Hind TAYO perpektong tao.

Dubz

Tayo??

Lalaki

Aalis na ako ^_^" Naging mabuti ang nakalipas na taon sa'yo. Ilang oras lang iiwan na kita at ikaw... ikaw mismo na kausap ko, ang gagawa ng panibagong AKO para sa taon na 'to. Subukan mo pang maging mas mabuti sa kung anong ginawa MO sa'kin sa nakalipas na taon, okay?

Dubz

Aalis? babalik ka pa ba?

Lalaki

Hindi na no... lipas na ako. Ilang oras nalang lilipas na yung taon ko. Pag gising mo, panibagong taon na ulit.  Gawin mo lang kung anong pinaniniwalaan nating tama. Ingatan mo lagi sarili mo at wag bibitawan yung mga taong nagiging dahilan ng pag gising mo sa araw-araw.

Dubz

...

Lalaki

Inspired ka no?

Dubz

Oo naman. Si Ver... teka! kung ako ikaw, dapat alam mo yan di'ba?

Lalaki

Hehe, oo naman. Happy birthday.

Dubz

...

Lalaki

Happy birthday sa'tin.

Dubz

Salamat 2011

Lalaki

...

This is a work of fiction. Names, characters, places and incidents either are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or locales or persons, living or dead, is entirely coincidental.

Conversation with Someone Special

(Hmmm... napaka-informal ng paguusap namin. Hehe kase mas komportable akong kinakausap ko Siya ng parang tropa lang... Parang kuya ko lang. Mas nasasabi ko kase lahat pag ganto. Malamang may magsabing mali, pero mas gusto ko ang paraang ganto kesa ang pagdudahan ang mga gawa Nya or ang tuluyang hindi maniwala sa Kanya.)

*******

Kamusta ka na?
Alam ko madalas Mo ako makita kaya hindi ako magtataka kung hindi Mo ako tanungin kung kamusta na ako.
Tagal natin di nag usap ng ganto... kelan nga ba yung huli?
Thanks ha.
Sa lahat.
Sa pagtingin Mo sa'kin sa araw araw :)
Salamat din sa pagtingin sa pamilya ko :)
Patuloy Mo sila bantayan ha...
Si nanay, si tatay... bigyan Mo siya ng sapat ng lakas ng katawan para makapagtrabaho para sa'min.
Si ate, medyo krisis... bigyan Mo siya ng tatag ng loob para malagpasan lahat, saka para sa mga pamangkin ko.
Kay kuya, i-enlight Mo ang isip nya para malaman nya yun responsibilidad bilang ama para sa mga pamangkin ko.
Kay Randy, gabayan Mo siya... sana mahanap nya na yung trabahong gusto nya para makatulong na rin siya sa bahay.
Para sa'kin... hehe patuloy Mo lang akong gawing healthy sa araw araw para magawa ko yung trabaho ko. Hmmm gabayan Mo rin ako kung san ako pupunta. Dito na ba talaga ako, kung hindi 'to para sa'kin,  bigyan Mo ako ng maganda, mahinahon, at kaaya ayang SIGN na may iba pang nakalaan para sa'kin. Ayaw ko iwan yung mga kaibigan ko dito pero Ikaw ang masusunod... hindi ako.
Paki tingnan tingnan na rin yung mga kaibigan ko, at yung mga kasama ko sa trabaho. Gawin Mong mainam na lugar yun para sa araw araw. Saka si ano... alam kong may pinagdaanan siya nitong mga nakaraang araw... pagaanin Mo ang loob nya, please.

Sorry ha... ang demanding ko no? Pansin Mo?
Sorry kase parang sa tuwing nagkakausap tayo, parang laging hiling at request ang conversation natin.
Sorry sa mga kasalanan ko Sa'yo. Oo, alam ko madami... marami Ka pinagbawal noon na trending ngayon... buti na lang hindi ganun kalala yung mga ginagawa ko... good boy pa din ako kahit papano... peace ^_^"
May mga instruction ka para sa institusyon Mo na hindi ko ginagawa sorry, hindi ko nakikitang mas magiging mabuting tao ako kung gagawin ko 'yun. May mga kilala nga ako gumagawa ng bawat ritwal na yun kaso hindi naman ganun kaganda ang rehistro nya sa tao, hindi nya isinasabuhay yung turo mo pag labas nya ng bahay mo. tapos si... Ay! sorry po. ^_^"

Salamat ng madaming madami!
Ilang araw na lang, 29 days na lang, matatapos na naman yung isang taon na pinahiram mo sa'kin. Bibigyan Mo pa ba ako ng kasunod? Hehe joke lang :). Salamat sa nakalipas na taon, Ikaw na ang bahala... Ikaw ang masusunod. Ikaw ang manguna... Ikaw ang nakakaalam sa lahat.

Salamat sa pagkakataon na 'to na tinawag mo ako saglit.
Na miss ko pala na makipag usap sa'yo ng ganto.
Kahit araw-araw Kitang binubulungan, iba pa rin pala pag one-on-one.
Salamat ha... Wiseguy :)


*******

December 29, 2011

Maaga kami pinauwi ng manager namin sa work; wala naman kase talagang ginagawa.
Walang pasok kinabukasan kaya ang awkward ng pakiramdam na uuwi kang tirik pa ang araw sa langit. Mas sanay kase akong umuuwi ng malamig na yung hangin at gabi na, titingalain mo na lang yung buwan at bituin pag walang ulap ulan.

May mga lakad din yung mga kasama ko sa trabaho na hindi pumasok kaya wala talagang schedule na gimik or lakad para sa araw na 'to. Ang boring.

Sumakay ako ng bus pauwi. Napasakay ako sa Aircon bus... lugi... pag sakay ko kase pinapawisan pa din kami. Parang bentilador ang buga ng aircon... maligamgam imbis na malamig.

I decided na bumaba ng Alabang. Naglambing kase si Nanay na ibili ko siya ng kiat-kiat... di ko naman nabili.
Bumaba ako sa isang mall sa Alabang, balak ko magpalamig muna since maaraw pa at pasaway yung bus na nasakyan ko. Paikot-ikot ako sa loob ng mall, paikot-ikot. Wala naman kase akong bibilhin... wala akong pupuntahan. Lahat ng floors ng mall na yun nalibot ko... pagdating sa 4th floor, nakita ko yung chapel. Naglalakad ako sa harap ng chapel... wala talaga akong balak pumasok dun... pero parang hinahatak ako papasok.

Walang kaabog-abog akong umupo... yumuko...

And we talked.

Legend:
:)             = Ngumingiti ako ng literal habang naguusap kami.
^_^"        = Ngumingiti ako labas ipin habang naguusap kami.

Tulala sa isang tabi...

Hahaha natatawa ako... naalala ko yung OPM na kantang may linyang kagaya ng sa title ng post na 'to.

ehem...

Okay. Game. Lately, naguumpisa na naman akong matulala. Naguumpisa na din akong magtaka bakit napapadalas na naman 'to. Kung sakit 'to, kelangan ko ng gamot. Hmmm isa siguro yung dahil sa magpapasko. Tama... Pasko. Hindi ko alam kung bakit pag dumadating ang pasko mas unti unting nagiging mas less merry ito para sa'kin. Don't get the wrong impression pero hindi na ito kasing saya gaya ng mga inaanak  na taon taon akong nadadagdagan.

Trivia: Sa isang taon, meron nag aaya sakin na dalawa o tatlo na mga kakilala para maging ninong at ninang. Sa ngayon, meron akong 16 na inaanak.

(Susulat ako ng separate na article hiwalay sa topic na 'to)

Moving on...

Alam ko na meron naman talaga akong dapat isipin nitong mga araw na ito... madami. madami.

Kaso masyado ata akong nag eenjoy sa pagiisip kaya may mga times na natutulala ako sa maling oras at maling lugar. Kanina, maaga dapat akong matatapos sa  kaso na hawak ko kaso in between the process bigla akong mapapag isip at matutulala ako sa gitna ng trabaho [hep! hindi ako tumatakas sa trabaho. pwede ako yumuko at umidlip bakit ako tatakas hehe].

Ang matulala sa trabaho ay masasabi kong normal na bagay. Pero ang matulala sa gilid ng kalsada sa tabi ng bus stop ay hindi pang araw araw na gawain [grin].

Dapat aalis ako pagkalabas ng opisina. Pupunta ako DUN. Dun sa isang sikat na lugar na pinupuntahan ng tao. Malawak, may matatayog na gusali, at may baybayin. May balak ako bilhin dun pero mas gusto ko makita yung baybayin. Gusto ko yung pakiramdam na hinihipan ka ng hangin habang nagiisip, nagmumunimuni, at natutulala. Mas na appreciate ko ang ganung moment lalo na nung huling punta ko dun, nagiisip ko sa tabing baybayin ng may kasama. Kaso natigilan ako tumuloy ngayon kase parang ang boring umalis mag isa. Hindi pa rin naman ako ganun ka EMO para umiyak, tumawa, at makipagusap sa sarili ko dun. Isa pa, nag offer yung isang close friend ko sa office sasamahan nya daw ako pag punta dun, mamasyal kami, at ililibre nya pa ako ng merienda...

pero joke ko lang yun. Nag offer lang siyang sumama pero YUN LANG WALA NA IBA. [masyado kang ambisyoso Dubz... nilibre ka na nga ng sundae cone eh]

Sumakay siya ng bus pauwi sa kanila at ako nag aabang ng bus. Madaming tao, pumipila, may mga barker na sumisigaw "Alabang, Pacita, derecho Skyway!!!" pero andun ako sa isang tabi nakatulala hahaha.
Nangangati ang utak ko na tumuloy sa lugar na yun kahit alas medya kwarter na ng gabi... andun yung sasakay na ako ng bus papunta dun pero natitigilan ako. Hanggang sa nagiisip ako ulit kung bakit ba ako pupunta dun at bakit kelangan dun hindi ba pwede sa iba? yung mas malapit?

Kahit ako namangha sa sarili ko... kulang kulang limang minuto yun na naka tayo ako sa gitna ng sidewalk, nakatingin sa isang direksyon, at hindi natinag kahit mabangga ng mga nagaagawang pasahero at malalakas na busina at sigaw ng mga kundoktor.

Hindi normal 'to. Siguro kelangan ko na ulit mag sulat. [hindi gantong sulat. yung sulat na ginagawa ko dati... mga short stories, sa mga kung anu anu lang]

Kelangan ko ng gamot pampakalma ng isip hahaha.


"Di ka ba napapagod? kanina ka pa kase tumatakbo sa isip ko"


WAHAHA. LAPTRIP!

Writer's Block

Naipublish tong blog na to dahil gusto ko mag sulat, gusto ko mag pahid ng tinta dito kahit alam kong walang makakabasa dahil iilan lang ang nakakaalam na nagsusulat ako sa paraang ganto. Sa totoo lang mas gusto ko yun; mag sulat para  maglabas ng gusto sabihin para sa SARILI.

Isa pang nakaktuwang dahilan ay dahil sa nahingian ako ng isang artikulo ng isang malapit na kakilala [na hanggang ngayon eh hindi ko pa nailalathala kase... hindi pa siya tapos hahaha. sorry bunso, sorry Ara] at kasama ni Ara nainspire din ako ni Eula sa pag gawa ulit at pag sulat ng blog :D

Kaka publish lang ng blog na 'to. At para sa formality na magmukha siyang blog, isinalin ko dito yung mga articles na galing sa mga dati kong blog sa kadahilanang hindi ko na maalala ang log in or password nung mga account na yun. [kase makakalimutin tlaga ako sa mga bagay bagay -- sobrang makakalimutin]

(asan na nga ba ako??)

Ayun, habang nagtatagal ako sa pag kumpuni, pag edit, pag post, at pag ubos ng oras, hindi ko napapansin na wala naman talaga akong naidadagdag sa post na 'to kundi yung mga dati ko lang din na ginawa. Pangalawa, napansin ko na karamihan sa mga dating ginawa ko eh mga English [mahirap man paniwalaan, kahit hindi halata... marunong ako mag English... oo! totoo yun... promise.] konti nga lang. Kung tutuusin, makikita at mapapansin nyo pa na mali mali ang grammar at punctuation  nung mga English articles ko. Hindi ko sila binago para ma preserve ko yung mga salitang ginawa ko dati... saka para mas malakas din ang tawa ko sa sarili ko habang binabasa ko yung mga grammatical error na nasa post ko. [Halatang hindi ko sineryoso ang pagaaral ng English.]

Moving on...

Kanina, habang nakasakay ako sa bus papuntang office, bumalik na naman yung pakiramdam ko na gustong gusto kong sumulat ng article para madagdagan naman yung laman nitong pahina na 'to kaso ayun na ba-blanko na naman ang isip ko sa kakaisip. Parang sa pag iinternet lang; pag wala ka sa harap ng PC andami mong gustong i-search at panoorin sa Youtube, pero pag andito ko na... 'nak ng tinapay anu nga ba yung gusto kong i-search at panoorin sa Youtube? [ sabi sa'yo makakalimutin ako ]

Kanina din habang nakasakay ako sa bus pauwi, naisip ko ang ilan sa mga dahilan kung anung pwedeng dahilan bakit ganto.

Una, masayado ako mabilis magisip, ito siguro yung mga dahilan kung bakit hindi ako tumataba, mukha akong puyat kahit lagpas walong oras akong tulog, at tinutubuan ako ng puting buhok. Minsan ko na nasabing kaya kong mag-isip ng dalawang bagay ng sabay. Hindi sa abnormal ako pero palagay ko may mga oras tlaga na nagagawa ko to... habang nagta-type ako ng mga case sa office, minsan nagagawa kong isipin kung anung itsura ng mga nagsasalita sa audio na naririnig ko. Hindi ko pa ako nakakaalpas sa senaryong yun eh... nagagawa ko nang sundan yun ng pagiisip ng ibang bagay gaya ng kung pano kaya kung sa'kin nangyari yung kaso na yun or pano kaya kung dito sa 'Pinas nangyari yung ganun or pano kaya kung kakilala ko yung ganun or pano kung ako yung andun mismo sa court trial, naiisip ko yun habang iniisip ko kung anung itsura ng mga taong napapakinggan ko.[Sempre 'di pa kasama jan ang segue sa pagiisip sa kras at sa mga kakulitan na binabalak sa hinaharap]

~ Masyado ako mabilis mag isip in the sense na may meron akong gustong isulat o isiping isang bagay pero agad napapatungan ng mga topic na  iniisip kong mas magandang simulan or isulat. WALA AKONG POKUS. Alam ko na yan bata pa lang ako. hanggang ngayon pinipilit ko i-trace back kung san nagsimula ang pagiging out of focus ko.

At Pangalawa na siguro eh pinaka importante sa lahat, nakalimutan ko ang SELF EXPRESSION.

~ Blog ko 'to. hindi ko kelangan gumawa ng mga ilalaman dito para ikakasaya ng ibang tao. Hindi ako kelangan gumawa ng ilalaman dito para basahin ng ibang tao para sa panlasa ng iba. Minsan natatakot ako mag post iniisip ko baka kase hindi magustuhan ng mga makakabasa... nakalimutan ko... WALA NAMAN AKO READER HAHAHA. Eh, bakit ba blog ko to eh.

~ Hindi ko rin kelangan mag English para lang maging tunog pormal. Hindi ko kelangan ng pormal na lahatlain kung hindi ko naman masasabi ng lubos yung gusto kong sabihin dun. Pero hindi ko naman gusto sabihin na magsusulat lang ako sa salitang Filipino lagi. Kahit masakit sa kasing kasing ang mag English para sa'kin, gagawa ako ng English article promise :D

Hindi ko kelangan mag English.

Mas makakapag express ako ng gusto ko ipaliwanag gamit ang lenggwaheng kinalakihan ko gamitin.

I don't have to write in English for  [ @!(*&#@(*&%)*% 'nak ng tinapay tlaga nakaisip na ako ng magandang English quote nakalimutan ko na naman]

Anyways, this is my blog, my rules, and my post.

Lahat 'to eh naglalaman ng mga kalokohan, ka kornihan at mga kalikutan ng isip ko.

Somehow, makikilala mo ako dito.

Kung hindi ka interesado, wag ka magbasa... Eh bakit ka ba nangengealam?! Blog ko naman  'to. Belat.

Ayan may naiisip na ako.

Antok na ako... bukas na lang ulit pag wala nang mga balakid sa pagsusulat. Tara tulog na.

after all hindi ako entitled sa title nito... hindi ako full pledged writer hehehe :D

It's forward, but it occurs to me... I want to heal her sorrow.

Have you ever imagined of having the ability to take out from one his or her loneliness, her sorrow?


I used 'that' line as my status message in Facebook and a few seconds later, someone asked me "whose that for?" and I quickly replied "Kahit kanino".

There are past moments where I get

-- Pfft! isa na naman sa mga article na di ko matapos, di magawa. Di ko din alam bakit --

Neeeext!

Dream Burial

 [note: isa 'to sa mga article na sinulat ko nung 2008. Emo days, tipong galit pa sa mundo. Lagi rin tumatakas sa isip ko na ang English term para sa "karo" ay "hearse" -- 'nak ng tinapay talaga -- ]






Im sure we're thinking beyond after we die.
Are angels true?
Is heaven really real?
We never even think about what we will going to be when we die and being laid upon by thousand pairs of eyes while we're there enjoying our so called "Burol" but we don't care because we don't even know how it feels to be DEAD hehe.






I saw a picture generator on the web which  lets you generate a graphical representation of your tomb stone. You are very free to put in whatever information you love and if you are a freak enough to be a man of curiosity, you are allowed to make your death date faster. Create some pictures of  that and send them to your favorite bestfriends and let them slap your face after all the "not good feeling" and restlessness [to punch you right into your nose]  provided that your death is not true. Very nice.




It also made my mind itch and come to think of our elders. Them who's very keen about their "Habilin" when they die. And most of the time, habilins are followed. Cool.




Since blogging gives me a right to post all I wanted, and since I have few readers with it,  I would like to create my own HABILIN.


If ever Wiseguy says it's time for me to come home,  there's some list to consult. ^_^"
Here's my list.


If I die:


- I really want to be cremated. But cremation is quite expensive, so I prefer to have the underground internment.


- Morticians should be very careful on handling my body, specially my face. This is the only beautiful part -- I guess -- of this physical being.


-If possible minimize the cryings.


- I want every one of my dearest family to be present at all time.


- Friends should be there too!


- There should be singing and laughing while I'm on my BUROL. I want to hear childrens laughter everywhere. (hey, I'm dead I cant hear by that time)


- When my internment comes, I want my... what do you call it?? the car who brings your casket?? well anyways... i want my karo to play music while on the way to the church. The karo should play a music of my choice right? I want "Tears in Heaven" Gregorians version.


- While in the mass... I want the church to play Michael Bolton's "Go the Distance" when its time for the eucharist.


- And when my body is leaving the church, I want the church to play "Moment of Peace" by the Gregorians as well ( while the church bells are ringing) spooky.


- I want to have a normal internment. Just put me six feet under and dig in some soil.


- I want my family to be relaxed when the day ended and continue life without bringing the pain of my loss.


Well, anyways, I  dunno how this came up to my mind, but I always wanted to post a article of this kind. It's a bit short for a habilin, though. but I can always add something to this while I'm still alive, right?


But for now...




ENJOY THE DAYS THAT YOU'RE WITH YOUR FAMILY, YOUR FRIENDS AND LOVE ONES. THERE'S ONLY ONE PERSON KNOWS WHEN IT'S TIME FOR US TO DO OUR OWN HABILINs.


And thank God... I'm still here to write mine.

Dusk of Sundays

Informal.


It's Sunday. I don't know if it's only me, but what's with Sundays that I get so gloomy about.  It's the first day of the week, right? So, to make the incoming week productive and energetic, start the first day of the week with a blast. Yeah, right. But How in the world -- Arrgh~! Sundays.
Is it the music played on the radio that makes a gloomy Sunday gloomy?
Is it the TV shows?
Maybe the idea of going to work on the following days after Sunday that makes me sluggish. But dude, I happen to experience going to work with Sundays... months of them actually and there's still that distinct mood for Sunday in me that I wanted to go home as fast as I can to sleep Sunday out. Geesh~!


It's Sunday... and it's afternoon. No, the sun is already setting to hide from the mountains and the horizons over there. There! you see it?!


Dusk of Sundays.  This is one hell of a test for me. Every week, I had to find something or anything or someone to have my mind think of something else that would make me not realize that this part of the day is passing and have already gone. If I found something that could catch my attention, I could laugh at Sunday saying  "aha! night time! bye Sunday, see you next week", but if I haven't, these were the times where I talk to my pillow to buy me round trip tickets to dreamland even if it's still  5:00 p.m.


Was it really the Sundays? Maybe.
Maybe not.
But I have great Sundays I lived to tell and to reminisce. I know I have many, but since I'm writing this impromptu, I ought to stumble on the recent ones. Great Sunday indeed. It was rainy though, but I did have a wishful thinking that that Sunday would be longer. Yes, longer as opposed to what I wish my usual Sunday should be. Yes, you've guessed it right... of course it did not happen because that day was ended also by incoming dusk. Whew! so soon. Enjoy the movie with her though. It's a blast


Was it really the Sundays?
Maybe not.
Was it the afternoons? The dusk?


Well, I have issues with the afternoons and dusk, you know. [Nah! long story.] But I happen to tell someone that "afternoons are not that lonely anymore"
I thought so.
It is not that lonely anymore... at least for now. Or at least, there's still a bagful of afternoons from that long story that's still clinching in my brain that can't be plucked out by ten -- twenty, twenty seven or fifty good afternoons and good dusk.


It appears to me that I'll be walking some less good dusk ahead.
I know.
I feel it.
As early of now i should find something that would...


[text message]
[to think, this is my first message for the whole day]
[Excited... I hope it's from her]


"You're Call/Text promo subscription is already expired..."


sweet.




I'm thinking of writing about something...




Hmmmm... it's already night time... I was able to divert my attention from enduring an incoming Sunday Dusk. Aha! Night time! Bye Sunday! see you next week.

Pedestrian

turned right and found myself lost,
   and continued walking until I get nowhere.
maybe this feet will step and step and run,
   and the good mood will lead my way back home.
yellow ray of light saying "start walking,
   on the path you chose you must go and lead."
close to being lost again we see one sign,
   uniting a couple of crossroads ahead.
then there you are heading straight but yet lost,
   "explore and just go on!" you shouted back.
just in that instance the lines on the road showed up,
   ending the lifeless and tedious straight track.
and in the middle of the road you stand, and smile, and reach,
   "now hold my hand, cross, and walk this road with me."

Ticket [abriged]

If I could have a wish, one, would be to see you in dreamland
where there's no frown face and only fun; the rainbows are stairs and the time will not run.
a place where no one can hurt you, and you can cry with me,
in my sweetdreams i hope to see you somewhere, voyage starts now, and the ticket is free.






(^.^) zzzzzz.....zzzz....

Hymn

Jasmines of the dawn under the moon,
  Enlightens my puzzled memory.
All eyes and faces runs in my thoughts,
  Nothing lasts but smiles of sanity.




Just in the moment I'll lose my hope,
  One word had put it all together.
You are the word and you are my cause,
  Calming  this restless soul that ember.




Embedded in my tale of journey'
  Very same lyric of that sad poem.
Then you came to be this melody,
  And you turn to be my great last song


Morning mist and my morning sunshine,
  Awaits the dawn for the next day new.
You are my guitar, the tune I hum,
  One life long music, one hymn, one you.

Dapit Hapon

Makailang umaga at timyas ng gabi
Malugod kang nag-abang.
Makailang bukang liwayway at buhos ng ulan,
Malugod na umalalay sa unang apat na hakbang.

Dalawang mamisong tsokolate, isanlibong tawa.
Ilang galos at peklat sa aking pagkakadapa
"Bangon, mag-imis ka, wag ka iiyak dalaga ka na"
Makailang linyang nagpapahilom, lunas sa makailang luha.

Ilang ngiti ang lumipas, ilang tampo ang natuyo.
Mga lihim ng dapit hapon, ilang beses naitago.
mga kamay na minsay hawak, nais ka ulit makapitan
mga kamay na minsay hawak, ang Lumikha na ngayon ang may tangan.

Paalam pangalawang ama, hangang sa muli kaibigan na higit pa
Sa iyong pupuntahan, balik-tingnan mo ako minsan pa
Kasama ang Guro gabayan ninyo po lagi ako.
Makailang beses na iisipin kita, nagmamahal bunso.

Para kay ~Tuo Santana

Why now? Why Valentines Day?

First hours of February 14, 2011 has passed and I'm in the front of the computer talking to Eula :D and my Supervisor :D and then as the booming and flowering batch of Valentine's Day messages gush through, there's something running in my head. And this means i had to think about it and write about it.


~Valentine's Day.
or Balentayms para sa mga kabataang pinoy hahah.
~This is the time where chocolates gets quite expensive.
~This is the time where flowers of kind ( I think ) gets quite expensive.
~This is the time where Parks and Valentine themed places are getting crowded and gets quite pricey.
~This is the time where [for mature readers] motels, hotels, and such are eventually getting some Valentine inspired rooms and gets quite expensive.
~Valentine's day is one day of the year where lovers plan on doing something sweet or memorable just because it's Valentine's day.


But why now? Why ONLY on Valentine's day??


Question:


What is Valentine's day for a single, not committed person? (many people forget Valentine's day is not for lovers alone)


How about the recently broken hearted individual? ( What would the "day" would give him/her? Or would she/he still thinks that such "day" is existing?)


AND Why would we do something special on this "day" if we could do it readily almost everyday?


------------------------------------------------------


Doing something special in commemoration of the "day" is quite pointless.


We don't buy flowers, gifts, go to romantic places, and say sweet I love you because it's Valentine'day. It's because of our affection, what we feel, it's about LOVE.


If you are showing your loved one that you can do something great for them on this day, you can do this to them again and again more special than a single day of the year.


And loved one is not limited to a  girlfriend, boyfriend. You have your friends, and your family.


and you have your ONLY ONE up there.


Tell a blind man how you love him and he will feel the LOVE, without him seeing the color of a rose petal or how us normal people draw a heart shape.


See the face of your parents and brothers and sisters, when you go out for work. See them smile as they wish you to take great care of yourself. That is Love out of Valentine's day [and you get them everyday]


Personally, when I get to see the people I care for in everyday life; the feeling is heavenly when you know there's somebody is waiting for you to get home... while even before you leave.


When you see your crush at the office. It feels great isn't it? It's a Kilig feeling you feel every time. An intense feeling you feel even it's not Valentine's day


These are some feelings more Lovelier than Valentine's day.


So don't find comfort and love on a single day because the season is telling you that's it's a "loving day today".






This are certain feelings that you can feel everyday. Just look and try feel them.
It's a feeling where you get inspired and feel alive.
It's a feeling you could readily get and not to be emphasized in a single day of the year.




Valentine's day is only a commemoration day.
~you should not cherish the love that you already had just because it's valentine's day. YOU CAN DO IT EVERYDAY.
~you should not make some special arrangements on this day just to say it's Special. YOU CAN DO IT EVERYDAY.
~it doesn't have to be expensive. Just an ice cream cone on the free time together is enough. YOU CAN DO IT EVERYDAY.
~it doesn't have to be expensive. Walking holding each others hands on the way home is enough. YOU CAN DO IT EVERYDAY.
~it doesn't have to be girl/boyfriend. You could tell friends, parents, and siblings how special are they. YOU CAN DO IT EVERYDAY


... it doesn't have always to be  I Love you. You also need to say a warm Sorry and a simple Thank you.


I think.
Valentine's day should not be a day where you could show someone how special they are.
instead...
Valentine's day should remind us that True Love really do exist.


And should be practiced in no amount of wealth or time will be measured.


just always a heartful*


Celebrate love.


*http://en.wiktionary.org/wiki/heartful

Flaming Bloody Skies

"It's not the first time I saw the sun setting to the west and the moon rising from the east at the same time. It was a romantic scene for a peaceful afternoon but not on my 27th day of February of this year. Where I view the sun setting cloaked with a smoke from my Big Sister's  burning house. It was colored bloody red and the clear sky give way for the searing crying moon and the stars as her tears. I didn't hear any love song playing but the terrifying cries of men and women thinking where will they be staying tonight. I wanna send some love to my big sister, her husband, and my three beautiful niece... kaya natin to :)"